Home Dokumentacje Debian Reference (version 1) - Część 3 - Wskazówki dotyczące instalacji Debiana
22 | 10 | 2019
Debian Reference (version 1) - Część 3 - Wskazówki dotyczące instalacji Debiana Drukuj


[ powrót ] [ Spis treści ] [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 12 ] [ 13 ] [ 14 ] [ 15 ] [ A ] [ dalej ]


Debian Reference (version 1)
Część 3 - Wskazówki dotyczące instalacji Debiana


Oficjalna dokumentacja znajduje się na http://www.debian.org/releases/stable/, i http://www.debian.org/releases/stable/installmanual.

Natomiast wersje rozwojowe na http://www.debian.org/releases/testing/, i http://www.debian.org/releases/testing/installmanual (ciągle nad tym pracujemy).

Pomimo, że ten rozdział został napisany podczas gdy używano instalatora Potato, większość zawartości została zaktualizowana do instalatora z Woodiego, ale są one dość podobne. Ponieważ Sarge będzie używał zupełnie nowego instalatora, używaj tego rozdziału jako wprowadzenie.


3.1 Główne wskazówki dotyczące instalacji systemu Linux

Nie zapomnij sprawdzić http://www.debian.org/CD/netinst/ jeśli szukasz skromniejszego obrazu CD instalatora systemu Debian.

Używanie wersji testing lub unstable Debiana zwiększa ryzyko poważnych błędów. Ryzyko może zostać ograniczone poprzez używanie wielorozruchowego schematu z bardziej stabilną wersją, lub stosując chroot tak jak jest to opisane w chroot, Rozdział 8.6.34. Ten drugi sposób pozwoli na używanie różnych wersji Debiana jednocześnie na różnych konsolach.


3.1.1 Podstawy zgodności sprzętowych

Linux współpracuje z większością sprzętu PC i może być zainstalowany prawie na każdej maszynie. Dla mnie było to równie łatwe jak instalacja Windowsa 95/98/Me. Lista wspieranego sprzętu stale się powiększa.

Jeśli masz laptopa, sprawdź Linux on Laptops w celu uzyskania wskazówek dotyczących modelu i marki.

Moja rekomendacja dla sprzętu PC to:

  • SCSI zamiast IDE do pracy, IDE/ATAPI HD do użytku prywatnego.

  • IDE/ATAPI CD-ROM (lub CD-RW).

  • PCI zamiast ISA, zwłaszcza dla kart sieciowych (NIC).

  • Użyć układu NIC. Dobre są Tulip dla PCI, NE2000 dla ISA.

  • Unikać PCMCIA (notebook) przy pierwszej instalacji.

  • Żadnej myszki, klawiatury itp. na USB, chyba, że lubisz wyzwania :)

Jeśli masz wolny komputer to dobrym pomysłem jest podłączenie dysku do szybszej maszyny na czas instalacji.


3.1.2 Określanie informacji o sprzęcie i układach płyty głównej.

Podczas instalacji będziesz musiał wybrać rodzaj swojego sprzętu lub układ płyty głównej. Czasami nie jest łatwo znaleźć takie informacje. Proponuję wówczas:

  • Rozkręć swój komputer i zajrzyj do środka.

  • Spisz numery większych układów na karcie graficznej i sieciowej, chip blisko portu szeregowego i IDE.

  • Spisz nazwy kart PCI i ISA, patrząc na ich tylną stronę.


  • 3.1.3 Określanie informacji o sprzęcie za pomocą Debiana;

    Następujące polecenia powinny Cię naprowadzić na rodzaj sprzętu i jego konfigurację.

         $ lspci -v |pager
         $ pager /proc/pci
         $ pager /proc/interrupts
         $ pager /proc/ioports
         $ pager /proc/bus/usb/devices
    

    Polecenia te mogą być wydawane podczas instalacji. W celu włączenia konsoli wciśnij Alt-F2.

    Typowa lista przerwań:

    • IRQ0: timer output (8254)

    • IRQ1: kontroler klawiatury

    • IRQ2: kaskadowe połączenie z IRQ8–IRQ15 w PC-AT

    • IRQ3: drugi port szeregowy (io-port=0x2F8) (/dev/ttyS1)

    • IRQ4: drugi port szeregowy (io-port=0x3F8) (/dev/ttyS0)

    • IRQ5: wolne (bylo to przerwanie HD w komputerach klasy XT)

    • IRQ6: kontroler stacji dyskietek (io-port=0x3F0) (/dev/fd0, /dev/fd1)

    • IRQ7: port równoległy (io-port=0x378) (/dev/lp0)

    • IRQ8: rtc

    • IRQ9: przerwanie programowe (int 0x0A), przekierowanie do IRQ2

    • IRQ10: wolne

    • IRQ11: wolne

    • IRQ12: mysz PS/2

    • IRQ13: wolne (był kiedyś koprocesor 80287)

    • IRQ14: pierwszy kontroler IDE (/dev/hda, /dev/hdb)

    • IRQ15: drugi kontroler IDE (/dev/hdc, /dev/hdd)

    Urządzenia podłączone do portów USB są wyszczególnione w /proc/bus/usb/devices jako Cls=nn:

    • Cls=00 : nieużywane

    • Cls=01 : Audio (głośniki itp.)

    • Cls=02 : Communication (MODEM, NIC, ...)

    • Cls=03 : HID (klawiatura, mysz, joystick itp)

    • Cls=07 : Printer (drukarka)

    • Cls=08 : Mass storage (pamięć masowa: FDD, napęd CD/DVD, HDD, Flash, ...)

    • Cls=09 : Hub (USB hub)

    • Cls=255 : specyficzny dla dostawcy

    Jeśli klasa urządzenia jest różna od 255 to system je obsłuży.


    3.1.4 Określanie informacji o sprzęcie za pomocą innego systemu operacyjnego:

    Informacje o sprzęcie można również uzyskać, używając innego systemu operacyjnego.

    Zainstaluj inną komercyjną dystrybucję Linuksa. Wykrywanie sprzętu jest w nich jak na razie dużo lepsze niż w Debianie. Ta sytuacja powinna się jednak zmienić wraz z debian-installer wprowadzonym w dystrybucji Sarge.

    Zainstaluj Windows. Konfiguracja sprzętowa może być ustalona poprzez kliknięcie prawym klawiszem myszy na ikonę 'Mój komputer' w celu otworzenia właściwości, a następnie 'Menedżera urządzeń'. Spisz wszystkie informacje takie jak IRQ, I/O adresy portów i DMA. Niektóre stare karty ISA muszą być instalowane pod DOSem.


    3.1.5 Mity o Lilo

    „Lilo jest ograniczone do 1024 cylindrów”. NIEPRAWDA !

    Nowsze lilo używane po Debianie Potato posiada wsparcie dla lba32. Jeśli BIOS na Twojej płycie głównej obsługuje lba32 to lilo powinno być w stanie ładować spoza 1024 cylindra.

    Tylko upewnij się, że istnieje wpis „lba32” w pliku lilo.conf jeśli posiadasz stary odpowiednik. Zobacz file:///usr/share/doc/lilo/Manual.txt.gz


    3.1.6 GRUB

    Nowy program rozruchowy grub z projektu GNU Hurd może być zainstalowany na Debianie Woody:

         # apt-get update
         # apt-get install grub-doc
         # mc file:///usr/share/doc/grub-doc/html/
         ... przeczytaj zawartość
         # apt-get install grub
         # pager file:///usr/share/doc/grub/README.Debian.gz
         ... to też :)
    

    By zmienić menu GRUB wyedytuj /boot/grub/menu.lst. Zobacz Ustawianie parametrów uruchomieniowych GRUB, Rozdział 8.1.6, żeby się dowiedzieć jak to zrobić, ponieważ program ten różni się w konfiguracji od lilo.


    3.1.7 Wybór zestawu dyskietek startowych

    Dla Potato i zwykłej instalacji dla domowego komputera lubię używać zestawu dyskietek IDEPCI. Dla Woodiego preferuję zestaw dyskietek bf2.4. Obie używają pakietu boot-floppies do tworzenia dyskietek startowych.

    Jeśli posiadasz kartę sieciową PCMCIA, będziesz musiał użyć standardowego zestawu dyskietek (większa ilość, ale wszystkie moduły sterowników są dostępne) i skonfigurować kartę podczas ustawiania PCMCIA; nie próbuj konfigurować karty podczas standardowej konfiguracji sieci.

    Dla specyficznych systemów może wystąpić potrzeba stworzenia własnej dyskietki ratunkowej. Można tego dokonać podmieniając obraz jądra o nazwie „linux” na standardowej dyskietce ratunkowej Debiana, na inny skompilowany wcześniej na innej maszynie. Szczegóły są opisane w pliku readme.txt, który znajduje się na wspomnianej dyskietce. Dyskietka ratunkowa korzysta z systemu plików MS-DOS, tak więc można użyć dowolnego systemu operacyjnego by ją odczytać i zmodyfikować. To powinno uprościć życie ludziom posiadającym specyficzne karty sieciowe itp.

    Dla Sarge zalecane jest używanie debian-installer i/lub pgi do tworzenia dyskietek rozruchowych.


    3.1.8 Instalacja

    Stosuj się do oficjalnych instrukcji przedstawionych na http://www.debian.org/releases/stable/installmanual lub http://www.debian.org/releases/testing/installmanual (ciągle nad tym pracujemy).

    Jeśli instalujesz system używając boot-floppies w testowym wydaniu Debiana możesz być zmuszony do włączenia konsoli wciskając Alt-F2 i ręcznej edycji pliku /etc/sources.list w celu zmiany „stable” na „testing” by określić źródła APT.

    Zamierzam umieścić lilo na partycji /dev/hda3, podczas instalowania mbr na dysku /dev/hda. To zmniejszy ryzyko nadpisania informacji startowych.

    Podczas instalacji wybieram:

    • MD5 passwords „tak”

    • shadow passwords „tak”

    • Instalacja „advanced” (dselect **) i wybieram

      • Wyłączyć emacs (jeśli zaznaczony), nvi, tex, telnet, talk(d);

      • Załączyć mc, vim oraz nano-tiny lub elvis-tiny.

        Zobacz dselect, Rozdział 6.2.3. Nawet jeśli jesteś przyzwyczajony do Emacsa unikaj go teraz i korzystaj z nano podczas instalacji. Na razie nie instaluj dużych pakietów takich jak TeX (miało to miejsce w Potato). Zobacz Edytory awaryjne, Rozdział 11.2 by dowiedzieć się o instalacji nano-tiny lub elvis-tiny.

    • Na wszelkie pytania podczas konfiguracji pakietów odpowiadam „y”.

    • exim: wybieram 2 dla maszyn ponieważ wysyłam pocztę poprzez serwer SMTP mojego dostawcy Internetu.

    Więcej informacji na temat dselect znajdziesz tu - dselect, Rozdział 6.2.3.


    3.1.9 Nazwy hostów i adresy IP używane w sieci LAN

    Przykład konfiguracji sieci LAN (C podsieć: 192.168.1.0/24):

         Internet
            |
            +--- Zewnętrzny ISP zapewnia usługę POP (dostęp poprzez fetchmail)
            |
           Punkt dostępowy zapewnia usługi DHCP i SMTP
            |                     :
           Modem kablowy       (Dialup)
            |                     :
         Bramka sieciowa, zewnętrzny interfejs: eth0 (numer IP przydzielony przez DHCP)
          używa starego notebooka PC (IBM Thinkpad, 486 DX2 50 MHz, 20MB RAM)
          uruchomione jądro Linux 2.4 z obsługą systemu plików ext3.
          uruchomiony pakiet „ipmasq” (z poprawkami NAT i firewall)
          uruchomiony pakiet „dhcp-client” ustawiony dla eth0 (podmienia ustawienia DNS)
          uruchomiony pakiet „dhcp” skonfigurowany dla eth1
          uruchomiony „exim” jako smarthost (tryb 2)
          uruchomiony „fetchmail” z długimi odstępami czasu (fallback)
          uruchomiony „bind” jako buforujący serwer nazw z sieci do Internetu
                             jako autorytatywny serwer nazw dla sieci wewnętrznej
          uruchomione „ssh” na portach 22 i 8080 (możliwość połączenia skądkolwiek)
          uruchomiony „squid” jako buforujący serwer dla archiwów Debiana (APT)
         Bramka sieciowa, wewnętrzny interfejs: eth1 (IP = 192.168.1.1, stały)
                                  |
                  +--- LAN Switch (100base T) ---+
                  |                              |
         Kilka klientów ze stałymi IP     Kilka klientów DHCP
         (IP = 192.168.1.2-127, stałe)    (IP = 192.168.1.128-200, dynamiczne)
    

    Zobacz Konfiguracja sieci, Część 10 oraz Budowanie bramy sieciowej, Rozdział 10.12 by uzyskać więcej szczegółów na temat konfiguracji sieci oraz bramki sieciowej.


    3.1.10 Konta użytkowników

    By mieć poczucie spójności na różnych maszynach, na początku zakładam kilka takich samych kont.

    Zawsze pierwsze konto które zakładam nosi nazwę „admin” lub podobną i kieruję na nie wszystkie listy roota. Konto to przydzielam do grupy adm (zobacz „Dlaczego GNU su nie obsługuje grupy wheel”, Rozdział 9.2.2), która pozwala na przyznanie wielu przywilejów administratora poprzez su za pomocą PAM lub polecenia sudo. Szczegóły znajdziesz w Dodawanie konta użytkownika, Rozdział 4.1.3.


    3.1.11 Tworzenie systemów plików


    3.1.11.1 Partycje twardego dysku

    Wolę zakładać osobne partycje dla poszczególnych katalogów z drzewa „/” by uniknąć utraty danych w przypadku awarii systemu itp.

         /          == (/ + /boot + /bin + /sbin)
                    == 50MB+
         /tmp       == 100MB+
         /var       == 100MB+
         /home      == 100MB+
         /usr       == 700MB+ z Xami
         /usr/local == 100MB
    

    Rozmiar katalogu /usr zależy od miejsca jakie zajmują aplikacje i dokumentacja X Window. /usr może mieć rozmiar 300MB jeśli ktoś używa tylko trybu tekstowego, ale 2GB–3GB nie jest niczym szczególnym podczas korzystania z wielu aplikacji Gnome. Gdy katalog /usr będzie zajmował zbyt dużo miejsca można przenieść pliki z /usr/share/ na inną partycje. Przy jądrach 2.4 katalog root może potrzebować ponad 200MB

    Obecny stan mojej maszyny wygląda następująco (wydruk uzyskasz wprowadzając polecenie df -h):

         System plików         rozm. użyte  dost. %uż. zamont. na
         /dev/hda3             300M  106M  179M  38% /
         /dev/hda7             100M   12M   82M  13% /home
         /dev/hda8             596M   53M  513M  10% /var
         /dev/hda6             100M  834k   94M   1% /var/lib/cvs
         /dev/hda9             596M  222M  343M  40% /usr
         /dev/hda10            596M  130M  436M  23% /var/cache/apt/archives
         /dev/hda11            1.5G  204M  1.2G  14% /var/spool/squid
    

    (Duży obszar zarezerwowany dla /var/spool/squid przeznaczony jest na serwer pośredniczący dla pobierania pakietów.)

    Wprowadzając polecenie fdisk -l uzyskujemy informacje o wszystkich partycjach na twardym dysku:

         # fdisk -l /dev/hda # komentarz
         
         /dev/hda1             1        41    309928+   6  FAT16 # DOS
         /dev/hda2            42        84    325080   83  Linux # (nie używana)
         /dev/hda3   *        85       126    317520   83  Linux # Główna
         /dev/hda4           127       629   3802680    5  Extended
         /dev/hda5           127       143    128488+  82  Linux swap
         /dev/hda6           144       157    105808+  83  Linux
         /dev/hda7           158       171    105808+  83  Linux
         /dev/hda8           172       253    619888+  83  Linux
         /dev/hda9           254       335    619888+  83  Linux
         /dev/hda10          336       417    619888+  83  Linux
         /dev/hda11          418       629   1602688+  83  Linux
    

    Istnieje kilka nieużywanych partycji. Są one założone z myślą o innych systemach operacyjnych, bądź przenoszeniu danych z obciążonych części dysku.


    3.1.11.2 Montowanie systemów plików.

    Poprawne montowanie powyższych systemów plików jest realizowane następującym plikiem /etc/fstab:

         
         # /etc/fstab: statyczna informacja o systemach plików.
         #
         # (system plikow)  (punkt montowania)  (typ)    (opcje) (dump) (pass)
         /dev/hda3       /               ext2    defaults,errors=remount-ro 0 1
         /dev/hda5       none            swap    sw                      0 0
         proc            /proc           proc    defaults                0 0
         /dev/fd0        /floppy         auto    defaults,user,noauto    0 0
         /dev/cdrom      /cdrom          iso9660 defaults,ro,user,noauto 0 0
         #
         # trzymaj partycje osobno
         /dev/hda7       /home           ext2    defaults                0 2
         /dev/hda8       /var            ext2    defaults                0 2
         /dev/hda6       /var/lib/cvs    ext2    defaults                0 2
         # noatime przyspieszy odczyt plików
         /dev/hda9       /usr            ext2    defaults,noatime        0 2
         /dev/hda10      /var/cache/apt/archives ext2    defaults        0 2
         
         # bardzo duża partycja dla serwera pośredniczacego (proxy)
         /dev/hda11      /var/spool/squid ext2   rw                      0 2
         
         # zapasowa partycja rozruchowa DOS
         /dev/hda1       /mnt/dos        vfat    rw,noauto               0 0
         # zapasowa partycja rozruchowa Linux (nie zrobiona)
         /dev/hda2       /mnt/linux      ext2    rw,noauto               0 0
         #
         # punkty montowań nfs
         mickey:/        /mnt/mickey     nfs     ro,noauto,intr          0 0
         goofy:/         /mnt/goofy      nfs     ro,noauto,intr          0 0
         # minnie:/ /mnt/minnie smbfs ro,soft,intr,credentials={filename} 0 2
    

    Przy NFS, używam opcji noauto,intr w połączeniu z domyślną opcją hard. Tym sposobem, istnieje możliwość wciskając kombinację Ctrl-C, uratowania się z sytuacji gdy nie mamy połączenia i proces montowania zawiesi się.

    W przypadku maszyny z systemem Windows podłączonej poprzez Sambę (smbfs), opcje rw,auto,soft,intr powinny być odpowiednie. Zobacz Konfiguracja Samby, Rozdział 3.5.

    Dla stacji dyskietek użycie opcji noauto,rw,sync,user,exec zapobiega uszkodzeniu plików przy przypadkowym wyjęciu dyskietki przed jej odmontowaniem. Dzieje się to jednak kosztem wolniejszego zapisu.


    3.1.11.3 Montowanie autofs

    Wskazówki do automatycznego montowania:

    • Załaduj moduł vfat by /etc/auto.misc zawierało -fstype=auto:

           # modprobe vfat # przed próbą dostępu do dyskietki
            ... lub by zautomatyzować tę czynność,
           # echo "vfat" >> /etc/modules
            ... następnie uruchom ponownie system.
      
      
    • Ustaw /etc/auto.misc następująco:

           floppy -fstype=auto,sync,nodev,nosuid,gid=100,umask=000 :/dev/fd0
            ... gdzie gid=100 to „users”.
      
    • Stwórz dowiązania cdrom i floppy w /home/user, które wskazywać będą na /var/autofs/misc/cdrom i /var/autofs/misc/floppy.

    • Przydziel użytkownika user do grupy „users”.


    3.1.11.4 Montowanie NFS

    Zewnętrzny serwer Linux NFS (goofy) znajduje się za ścianą ogniową (bramką sieciową). Zasady bezpieczeństwa w mojej sieci w stosunku do niego są mniej restrykcyjne ponieważ jestem jego jedynym użytkownikiem. By umożliwić dostęp do NFS, trzeba po jego stronie dodać do /etc/exports następujące wpisy:

         # /etc/exports: the access control list for filesystems which may be
         #               exported to NFS clients.  See exports(5).
         /       (rw,no_root_squash)
    
    

    Chcąc uruchomić serwer NFS potrzebne są powyższe wpisy oraz oczywiście instalacja i uruchomienie klienta i serwer NFS.

    Dla uproszczenia zazwyczaj tworzę pojedynczą partycję o rozmiarze 2GB na eksperymentalne instalacje Linuksa. Opcjonalnie współdzielę pomiędzy tymi instalacjami partycję wymiany oraz /tmp. Schematy zawierające wiele partycji są również przydatne w takich instalacjach. Jeśli natomiast potrzeba nam prostego systemu w trybie konsoli, w zupełności powinno wystarczyć 500MB.


    3.1.12 Wytyczne dotyczące pamięci DRAM

    Bezwzględne wytyczne dotyczące DRAM.

           4MB:  Absolutne minimum by jądro Linuksa mogło funkcjonować.
          16MB:  Minimum dla rozsądnej pracy w konsoli.
          32MB:  Minimum dla prostego systemu X.
          64MB:  Minimum dla systemu X z GNOME/KDE.
         128MB:  Komfortowa praca w systemie X z GNOME/KDE.
         256MB (lub więcej):  Dlaczego nie jeśli jesteś w stanie je zdobyć?  DRAM jest tani.
    

    Możesz podczas rozruchu systemu użyć opcji mem=4m (lub w lilo append="mem=4m") by sprawdzić jak zachowa się system z 4MB pamięci operacyjnej. Jeśli posiadasz stary BIOS i więcej niż 64MB pamięci to również musisz użyć odpowiedniego parametru w lilo.


    3.1.13 Przestrzeń wymiany

    Używam następujących wytycznych dla przestrzeni wymiany:

    • Każda partycja wymiany jest < 128MB (jeśli używasz jąder 2.0 ), < 2GB (dla nowszych jąder)

    • Całość = albo (1 do 2 razy rozmiar zainstalowanego ramu) albo (128MB do 2GB) jako punkt wyjścia

    • Rozdziel je na osobne napędy i zamontuj wszystkie z opcjami sw,pri=1 w /etc/fstab. Powoduje to, że jądro obsługuje przestrzeń wymiany jako paskowany RAID co gwarantuje maksymalną wydajność.

    • Jeśli to możliwe używaj centralnej części dysku do stworzenia partycji wymiany.

    Nawet jeśli nie potrzebujesz, to i tak pożądane jest ustawienie partycji wymiany (128MB) po to by system zwolnił zanim zawiesi się z powodu programu z wyciekiem pamięci.


    3.2 Konfiguracja Basha

    Modyfikuję skrypty startowe powłoki znajdujące się w systemie tak by spełniały moje zachcianki:

         /etc/bash.bashrc        Zastępuję własnym
         /etc/profile            Pozostawiam bez zmian(\w -> \W)
         /etc/skel/.bashrc       Zastępuję własnym
         /etc/skel/.profile      Zastępuję własnym
         /etc/skel/.bash_profile Zastępuje własnym
         ~/.bashrc               Zastępuję własnym dla każdego konta
         ~/.profile              Zastępuję własnym dla każdego konta
         ~/.bash_profile         Zastępuję własnym dla każdego konta
    

    Zobacz szczegóły moich przykładowych skryptów. Lubię mieć przejrzysty system więc ustawiam umask na 002 lub 022.

    PATH jest ustawiany poprzez następujące pliki konfiguracyjne w tej kolejności:

         /etc/login.defs  - zanim powłoka ustawi zmienną PATH
         /etc/profile     (może wywoływać /etc/bash.bashrc)
         ~/.bash_profile  (może wywoływać ~/.bashrc)
    

    3.3 Konfiguracja myszy


    3.3.1 Myszy PS/2

    W przypadku płyty głównej ATX i myszy podłączonej przez PS/2, przepływ sygnału powinien być następujący:

         mysz -> /dev/psaux -> gpm -> /dev/gpmdata = /dev/mouse -> X
    
    

    W tym przypadku utworzone zostało dowiązanie symboliczne /dev/mouse wskazujące na /dev/gpmdata po to by niektóre narzędzia konfiguracyjne były szczęśliwe i by rekonfiguracja była prostsza. (Jeśli na przykład zrezygnujesz z używania gpm wystarczy, że po jego usunięciu zmienisz dowiązanie symboliczne /dev/mouse tak by wskazywało na /dev/psaux).

    Taki przepływ sygnału pozwala na wyłączenie klawiatury oraz myszki oraz po ponownym ich podłączeniu uruchamiając gpm umożliwia jeszcze raz je zainicjalizować. Serwer X pozostanie uruchomiony!

    Protokół sygnału przepływającego pomiędzy wyjściem gpm a wejściem X może być zaimplementowany na dwa sposoby. Albo jako „ms3” (używa protokołu dla szeregowych 3 przyciskowych myszek Microsoft) albo jako „raw” (używa tego samego protokołu co podłączona myszka). Wybór ten determinuje późniejszy wybór protokołu używanego w konfiguracji X.

    By zademonstrować konfigurację, za przykład posłuży mi 3-przyciskowa mysz firmy Logitech (tradycyjna mysz stylu Unix) podłączana do portu PS/2.

    Jeśli twoja karta graficzna nie jest wspierana przez nowy X4 i musisz używać starego X3 (niektóre 64 bitowe karty ATI), skonfiguruj /etc/X11/XF86Config zamiast /etc/X11/XF86Config-4 w następujący sposób podczas instalacji pakietów X3.


    3.3.1.1 Wariant ms3

         /etc/gpm.conf            | /etc/X11/XF86Config-4
         =========================+======================================
         device=/dev/psaux        | Section "InputDevice"
         responsiveness=          |  Identifier "Configured Mouse"
         repeat_type=ms3          |  Driver     "mouse"
         type=autops2             |  Option     "CorePointer"
    
         append=""                |  Option     "Device"   "/dev/mouse"
         sample_rate=             |  Option     "Protocol" "IntelliMouse"
                                  | EndSection
    

    Jeśli używasz takiego podejścia, konfiguracja myszy odbywa się poprzez edycję gpm.conf, natomiast konfiguracja X zostaje niezmieniona. Zobacz przykłady moich skryptów konfiguracyjnych.


    3.3.1.2 Wariant raw

         /etc/gpm.conf            | /etc/X11/XF86Config-4
         =========================+======================================
         device=/dev/psaux        | Section "InputDevice"
    
         responsiveness=          |  Identifier "Configured Mouse"
         repeat_type=raw          |  Driver     "mouse"
         type=autops2             |  Option     "CorePointer"
         append=""                |  Option     "Device"   "/dev/mouse"
    
         sample_rate=             |  Option     "Protocol" "MouseManPlusPS/2"
                                  | EndSection
    

    Jeśli używasz takiego podejścia, konfiguracja myszy odbywa się poprzez edycję gpm.conf oraz konfigurację Xów.


    3.3.1.3 Jak dodać inną myszkę

    Urządzenie gpm typu autops2 powinno rozpoznać większość myszek PS/2 dostępnych na rynku. Niestety nie zawsze działa i nie jest dostępne w poprzednikach wersji Woody. Spróbuj w takich przypadkach użyć ps2 lub imps2 w pliku gpm.conf zamiast autops2. By dowiedzieć się więcej o typach myszy gpm wpisz :gpm -t help. Zobacz gpm(8).

    Jeśli używasz 2-przyciskowej myszy PS/2, ustaw protokół X włączając opcje Emulate3Buttons. Różnice między protokołami 2-przyciskowej i 3-przyciskowej myszy są automatycznie rozpoznawane i ustawiane przez gpm po naciśnięciu środkowego przycisku.

    Dla protokołu X z Wariant raw, Rozdział 3.3.1.2 lub bez gpm użyj:

    • IntelliMouse: szeregowy port myszy (gpm repeater with „ms3”)

    • PS/2: port myszy PS/2 (zawsze to testuj na początku)

    • IMPS/2: inny port PS/2 (2, 3, lub mysz z kółkiem, lepiej)

    • MouseManPlusPS/2: port myszy Logitech PS/2

    • ...

    Zobacz więcej na Mouse Support in XFree86.

    Typowe myszy Microsoft z kółkiem najlepiej pracują z:

         /etc/gpm.conf            | /etc/X11/XF86Config-4
         =========================+======================================
         device=/dev/psaux        | Section "InputDevice"
         responsiveness=          |  Identifier "Configured Mouse"
         repeat_type=raw          |  Driver     "mouse"
         type=autops2             |  Option     "CorePointer"
    
         append=""                |  Option     "Device"   "/dev/mouse"
         sample_rate=             |  Option     "Protocol" "IMPS/2"
                                  |  Option     "Buttons" "5"
    
                                  |  Option  "ZAxisMapping" "4 5"
                                  | EndSection
    

    Dla nowszych laptopów Toshiba włączenie gpm przed PCMCIA w skryptach inicjalizujących System-V może pomóc przy zapobieganiu zawieszenia systemu. Dziwne, ale to prawda.


    3.3.2 Mysz na USB

    Upewnij się, że masz wkompilowane w jądro lub jako moduły wszystkie niezbędne funkcje:

    • W części "Input core support":

      • "Input core support" (CONFIG_INPUT, input.o),

      • "Mouse support" (CONFIG_INPUT_MOUSEDEV, mousedev.o),

    • W części "USB support":

      • "Support for USB" (CONFIG_USB, usbcore.o),

      • "Preliminary USB device filesystem" (CONFIG_USB_DEVICEFS),

      • "UHCI" lub "OHCI" (CONFIG_USB_UHCI || CONFIG_USB_UHCI_ALT || CONFIG_USB_OHCI, usb-uhci.o || uhci.o || usb-ohci.o),

      • "USB Human Interface Device (full HID) support" (CONFIG_USB_HID, hid.o) i

      • "HID input layer support" (CONFIG_USB_HIDINPUT)

    Małymi literami wymienione są nazwy modułów.

    Jeśli używasz devfs to stwórz wpis w /dev/input/mice zawierający major 13 i minor 63 w następujący sposób:

         # cd /dev
         # mkdir input
         # mknod input/mice c 13 63
    

    Dla typowej myszki z kółkiem na USB konfiguracja powinna wyglądać następująco:

         /etc/gpm.conf            | /etc/X11/XF86Config-4
         =========================+======================================
         device=/dev/input/mice   | Section "InputDevice"
    
         responsiveness=          |  Identifier "Generic Mouse"
         repeat_type=raw          |  Driver     "mouse"
         type=autops2             |  Option     "SendCoreEvents" "true"
         append=""                |  Option     "Device"   "/dev/input/mice"
    
         sample_rate=             |  Option     "Protocol" "IMPS/2"
                                  |  Option     "Buttons" "5"
                                  |  Option  "ZAxisMapping" "4 5"
    
                                  | EndSection
    

    By dowiedzieć się więcej odwiedź Linux USB Project


    3.3.3 Touchpad

    Pomimo, że touchpad w laptopach emuluje standardowo 2-przyciskową mysz PS/2, pakiet tpconfig pozwala na pełną kontrolę nad urządzeniem. Przykładowo ustawienie OPTIONS="--tapmode=0" w /etc/default/tpconfig wyłączy zachowanie „click by tap”. Ustaw /etc/gpm.conf następująco, by używać jednocześnie touchpada i myszy na porcie USB pod konsolą:

         device=/dev/psaux
         responsiveness=
         repeat_type=ms3
         type=autops2
         append="-M -m /dev/input/mice -t autops2"
         sample_rate=
    

    3.4 Konfiguracja NFS

    Konfiguracja NFS odbywa się poprzez przez ustawienie /etc/exports.

         apt-get install nfs-kernel-server
         # echo "/ *.nazwa-domeny-dla-lokalnych(rw,no_root_squash,nohide)" \
                 >> /etc/exports
    
    

    Szczegóły znajdziesz w moich przykładowych skryptach.


    3.5 Konfiguracja Samby

    Szczegółowe informacje:

    Ustawienie serwera Samba w trybie „share” jest dużo prostsze ponieważ tworzy współdzielone napędy typu WindowsForWorkgroups. Ale tryb „user” jest preferowaną metodą.

    Samba może zostać skonfigurowana poprzez debconf lub vi:

         # dpkg-reconfigure --priority=low samba # w Woody
         # vi /etc/samba/smb.conf
    

    Szczegóły znajdziesz w moich przykładowych skryptach.

    Dodawanie nowego użytkownika do pliku smbpasswd może być wykonane poprzez smbpasswd:

         $ su -c "smbpasswd -a username"
    
    

    Pamiętaj o użyciu zaszyfrowanych haseł dla optymalnej zgodności.

    Ustaw os level zgodnie z następującymi odpowiednikami systemu (im większa liczba, tym większy priorytet jako serwer)

         0:      Samba ze swobodną pozycją (nigdy nie będzie przeglądarką nadrzędną)
         1:      WfW 3.1, Win95, Win98, Win/Me?
         16:     Win NT WS 3.51
         17:     Win NT WS 4.0
         32:     Win NT SVR 3.51
         33:     Win NT SVR 4.0
         255:    Samba z potężną mocą
    

    Upewnij się, że użytkownicy są członkami grupy do której przynależy katalog umożliwiający współdzielony dostęp, oraz że ścieżka do tego katalogu posiada odpowiednio ustawione uprawnienia bitu wykonywalności.


    3.6 Konfiguracja drukarki

    Tradycyjną metodą jest lpr/lpd. Istnieje nowy system drukowania CUPS™ (Common UNIX Printing System). Inną możliwością jest PDQ. Zobacz Linux Printing HOWTO w celu uzyskania dodatkowych informacji.


    3.6.1 lpr/lpd

    Dla programów kolejkujących typu lpr/lpd (lpr, lprng i gnulpr) podłączonych do drukarek PostScript lub tekstowych ustaw /etc/printcap następująco (podstawy):

         lp|alias:\
                 :sd=/var/spool/lpd/lp:\
                 :mx#0:\
                 :sh:\
                 :lp=/dev/lp0:
    

    Znaczenie powyższych linii:

    • Nagłówek: lp – nazwa kolejki, alias = alias

    • mx#0 – maksymalny rozmiar pliku nieograniczony

    • sh – wstrzymywanie drukowania sekwencji nagłówków stron

    • lp=/dev/lp0 – lokalne urządzenie drukujące, lub port@komputer dla zdalnych

    To dobra konfiguracja jeśli posiadasz drukarkę PostScript. Jest to również dobre ustawienie do drukowania z maszyny Windows poprzez Sambę, dla każdej drukarki obsługiwanej przez Windows (nie jest obsługiwana komunikacja dwukierunkowa). Musisz wybrać odpowiednie ustawienia drukarki na maszynie z Windows.

    Jeśli nie masz drukarki PostScript powinieneś ustawić filtrowanie za pomocą gs. Istnieje wiele narzędzi automatycznie konfigurujących /etc/printcap. Każda z tych kombinacji jest właściwa:

    • gnulpr, (lpr-ppd) i printtool — Właśnie tego używam.

    • lpr i apsfilter

    • lpr i magicfilter

    • lprng i lprngtool

    • lprng i apsfilter

    • lprng i magicfilter

    W przypadku uruchamiania narzędzia konfiguracyjnego wykorzystującego graficzny interfejs użytkownika, jak na przykład printtool, zobacz najpierw Zdobywanie uprawnień administratora w X, Rozdział 9.4.12 aby dowiedzieć się jak uzyskać przywileje administratora. Kolejki wydruku utworzone przez printtool używają programu gs i występują jako drukarki PostScript. Dlatego, gdy z nich korzystasz, używaj sterowników PostScriptowych. W systemie Windows „Apple LaserWriter” jest standardowym przykładem takiej drukarki..


    3.6.2 CUPS™

    Zainstaluj Common UNIX Printing System (lub CUPS™):

         # apt-get install cupsys cupsys-bsd cupsys-client cupsys-driver-gimpprint
         # apt-get install foomatic-db-engine foomatic-db-hpijs 
         # apt-get install foomatic-filters-ppds foomatic-gui
    

    Następnie skonfiguruj system używając przeglądarki internetowej:

         $ mybrowser http://localhost:631
    

    Przykład w jaki sposób dodać drukarkę do listy dostępnych:

    • na głównej stronie kliknij „Printers”, a następnie „Add Printer”,

    • wpisz użytkownika „root” i podaj jego hasło,

    • postępuj według instrukcji by dodać drukarkę

    • wróć do strony „Printers” i kliknij „Configure Printer”, następnie

    • ustaw rozmiar papieru, rozdzielczość i inne parametry.

    Więcej informacji znajdziesz na http://localhost:631/documentation.html i http://www.cups.org/cups-help.html.


    3.7 Inne wskazówki instalacyjne


    3.7.1 Doinstaluj jeszcze trochę pakietów po wstępnej instalacji

    Jeśli wszystko przebiegło bez problemów to posiadasz już mały, funkcjonalny system Debian. Czas na instalację większych pakietów.

    • Uruchom tasksel. Zobacz Instalowanie zadań programem tasksel lub aptitude, Rozdział 6.2.1.

      Możesz wybrać następujące elementy jeśli są Ci potrzebne:

      • End-user – X window system

      • Development – C i C++

      • Development – Python

      • Development – Tcl/Tk

      • Miscellaneous – środowisko TeX/LaTeX

      • Dla innych wolę używać tasksel jako przewodnika po komponentach wyszczególnionych w <Task Info> i instalować je programem dselect.

    • Uruchom dselect.

      Pierwszą rzeczą jaką możesz zrobić jest wybór Twojego ulubionego edytora i innych programów, które są Ci potrzebne. Możesz zainstalować wiele odmian Emacsa na raz. Zobacz dselect, Rozdział 6.2.3 i Popularne edytory, Rozdział 11.1.

      Możesz również zastąpić niektóre domyślne pakiety takimi z większymi możliwościami.

      • ...

    • ...

    Zazwyczaj edytuję /etc/inittab w celu łatwego wyłączania komputera.

         ...
         # Co zrobić gdy wciśnięte są klawisze CTRL-ALT-DEL
         ca:12345:ctrlaltdel:/sbin/shutdown -t1 -a -h now
         ...
    
    

    3.7.2 Moduły

    Moduły dla sterowników urządzeń są konfigurowane podczas podstawowej instalacji. modconf oferuje możliwość konfiguracji modułów przy pomocy systemu menu. Jest on bardzo użyteczny, gdy jakieś moduły zostały opuszczone podczas instalacji nowego jądra.

    Nazwy wszystkich wstępnie ładowanych modułów są wyszczególnione w pliku /etc/modules. Używam również lsmod i depmod by sterować nimi ręcznie.

    Dla jądra 2.4 dodaj wpis w pliku /etc/modules pozwalający obsłużyć IP masquerading (FTP, itp.). Zobacz Zmodularyzowane jądro 2.4, Rozdział 7.2, a dokładniej Obsługa sieci, Rozdział 7.2.3.


    3.7.3 Podstawy instalacji CD-RW

    Wyedytuj następujące pliki:

         /etc/lilo.conf  (dodaj append="hdc=ide-scsi ignore=hdc",
                          uruchom lilo w celu aktywacji)
         /dev/cdrom      (symlink # cd /dev; ln -sf scd0 cdrom)
         /etc/modules    (dodaj "ide-scsi" i "sg". Jeśli będzie to konieczne to również
         "sr".)
    
    

    Zobacz Nagrywarki CD, Rozdział 9.3 by dowiedzieć się więcej.


    3.7.4 Automatyczne wyłączanie komputera oraz komputery z większą ilością pamięci

    Zmodyfikuj /etc/lilo.conf wg instrukcji poniżej aby uwzględnić obsługę większego rozmiaru pamięci (dla jąder 2.2) oraz automatycznego wyłączania (dla APM):

         append="mem=128M apm=on apm=power-off noapic"
    

    Teraz uruchom lilo aby zainstalować te ustawienia. apm=power-off jest wymagane dla jąder z obsługą wielu procesorów, a noapic jest potrzebne by unikać kłopotów z moim wadliwym sprzętem. Tego samego można dokonać wpisując podane opcje bezpośrednio podczas ukazania się znaku zachęty programu uruchomieniowego. Zobacz Inne triki stosowane podczas startu systemu, Rozdział 8.1.5.

    Jeśli APM jest kompilowany jako moduł, jak to ma miejsce w domyślnym jądrze Debiana 2.4, uruchom insmod apm power_off=1 po wystartowaniu systemu lub wpisz odpowiednie opcje do /etc/modules, na przykład tak:

         # echo "apm power_off=1" >>/etc/modules
    
    

    Kompilując obsługę ACPI można osiągnąć to samo z nowszymi jądrami i wygląda na to, że jest to bardziej przyjazne dla wieloprocesorowych maszyn (wymaga to jednak nowszej płyty głównej). Na jądrach z serii 2.4 i nowszych płytach głównych większe ilości pamięci powinny być wykrywane prawidłowo.

         CONFIG_PM=y
         CONFIG_ACPI=y
         ...
         CONFIG_ACPI_BUSMGR=m
         CONFIG_ACPI_SYS=m
    

    i dodaj w tej kolejności poniższe linie do /etc/modules:

         ospm_busmgr
         ospm_system
    

    Lub przekompiluj jądro z tymi opcjami ustawionymi na „y”. W żadnym z przypadków użycia ACPI, nie są potrzebne żadne parametry podczas uruchamiania.


    3.7.5 Dziwne kłopoty z dostępem do witryn WWW.

    W nowszych jądrach Linuksa standardowo włączone jest ECN. Może to powodować problemy z dostępem do niektórych witryn WWW. By sprawdzić status ECN:

         # cat /proc/sys/net/ipv4/tcp_ecn
          ... lub
         # sysctl net.ipv4.tcp_ecn
    

    Chcąc go wyłączyć, użyj:

         # echo "0" > /proc/sys/net/ipv4/tcp_ecn
          ... lub
         # sysctl -w net.ipv4.tcp_ecn=0
    
    

    W celu wyłączenia ECN podczas każdego restartu, wyedytuj plik /etc/sysctl.conf i dodaj:

         net.ipv4.tcp_ecn = 0
    

    3.7.6 Konfiguracja połączenia modemowego (Dialup PPP)

    Zainstaluj pakiet pppconfig w celu skonfigurowania połączenia z Internetem za pomocą modemu.

         # apt-get install pppconfig
         # pppconfig
          ... stosuj się do wskazówek by skonfigurować połączenie modemowe
         # adduser nazwa_użytkownika dip
          ... pozwól użytkownikowi >nazwa_użytkownika na dostęp do modemu
    
    

    Połączenie modemowe może być zainicjowane przez użytkownika (>nazwa_użytkownika):

         $ pon nazwa_ISP   # rozpoczęcie dostępu poprzez modem do Twojego ISP
          ... możesz cieszyć się Internetem
         $ poff nazwa_ISP # zatrzymuje dostęp, nazwa_ISP dowolna.
    
    

    Więcej informacji znajdziesz na file:///usr/share/doc/ppp/README.Debian.gz.

    Do skonfigurowania połączenia modemowego może być też użyty pakiet wvdial. Zauważ, że jest dobrze znany błąd http://bugs.debian.org/82095, który czasem powoduje, że nie-administrator nie może się wdzwonić.

    Wszystkie te programy używają demona pppd, który uruchamia programy znalezione w /etc/ppp/ip-up.d/ lub /etc/ppp/ip-down.d/ po tym gdy się połączy lub rozłączy. Jest to używane do pobierania i wysyłania poczty.


    3.7.7 Inne pliki konfiguracyjne do dostrojenia w /etc/

    Możesz chcieć dodać plik /etc/cron.deny, brakujący po podstawowej instalacji Debiana (skopiuj /etc/at.deny)


    [ powrót ] [ Spis treści ] [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 12 ] [ 13 ] [ 14 ] [ 15 ] [ A ] [ dalej ]


    Debian Reference (version 1)

    This translation is based on old version of Debian Reference (English, version 1.x), well before Sat, 26 Jan 2008.

    Osamu Aoki osamu#at#debian.org
    Koordynator tłumaczenia: Bartosz Feński aka fEnIo Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
    Autorzy, Rozdział A.1


     
    Linki sponsorowane

    W celu realizacji usług i funkcji na witrynach internetowych ZUI "ELPRO" stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w urządzeniu wyświetlającym stronę internetową. Więcej szczegółów w Polityce plików cookies.

    Akceptuję pliki cookies z tej witryny.